Geschiedenis van Harman Kardon
Het verhaal van Harman Kardon is vooral het verhaal van Sidney Harman.
Harman werd in 1918 geboren in Montreal, en groeide op in New York City. Op jonge leeftijd gaf hij al blijk van een groot zakelijk talent. Als teenager verzamelde hij recent gepubliceerde tijdschriften, haalde lokale handelaren over om de gebruikte, maar nog wel interessante exemplaren weer te verkopen voor 5 dollarcent per stuk en de winst met hem te delen. “Met dat leuke handeltje kon ik mijn high school en later mijn studieboeken betalen”, zegt Harman in zijn memoires, gepubliceerd onder de titel “Mind Your Own Business”.
Maar Harman beschikte niet alleen over zakelijk inzicht, hij had ook talent voor de wetenschap. Aan het New York City College studeerde hij af in de richting Fysica. Na zijn schoolopleidingvond hij in 1939 een baan op de ontwikkelingsafdeling van de David Bogen Company, een bedrijf dat PA-geluidssystemen produceerde. Hij raakte al snel goed bevriend met zijn baas, de hoofdingenieur Bernard Kardon.
Harman stapte al gauw over van de ontwikkelings- naar de verkoopafdeling en voelde zich daar op zijn plaats. Bij verkoop ontdekte hij het belang van luisteren naar de klanten. “Tot de dag van vandaag, meer dan een halve eeuw later, kan ik zeggen dat geen enkel waardevol en blijvend product ooit is voortgekomen uit in de afzondering van mijn kantoor of op de ontwikkelingsafdeling bedachte ideeën”, legt hij uit in “Mind Your Own Business”. “Er is niets dat opereren in de frontlinies, het luisteren naar de klant,het identificeren van en reageren op echte klantvraag, kan vervangen.”
En hij reageerde op de klantvraag met tal van innovaties. Zo stelden Harman en Kardon begin jaren 1950 aan Bogen voor om de bediening van de PA-systemen van het bedrijf te vereenvoudigen. Toen ze de luidsprekers van Bogen zo hadden aangepast dat ze binnenshuis konden spelen en merkten dat hun vrienden en kennissen het geluid van de toestellen bijzonder goed vonden, stelden ze Bogen voor om dergelijke apparaten in grotere aantallen voor het grote publiek te gaan fabriceren. Bogen accepteerde de plannen van Harman en Kardon, maar niet zonder de nodige aarzelingen.
Harman bracht het uiteindelijk tot General Manager van Bogen, maar echt tevreden was hij daar niet mee. Hij ergerde zich niet alleen aan de conservatieve ideeën van Bogen, de op leeftijd rakende Bogen wilde bovendien zijn bedrijf overdoen aan zijn zoon en schoonzoon. Harman besefte dat hij het bedrijf nooit zou kunnen leiden zoals hij dat wilde en nam in 1953 ontslag, waarbij hij Kardon meenam.
De geboorte van Harman Kardon
Beiden brachten 5.000 dollar in om een nieuw bedrijf te vormen, Harman Kardon, dat hifi-toestellen ging produceren waarmee thuis muziek kon worden afgespeeld.
“In die jaren”, schreef New York Times reporter William Holstein vijftig jaar later in een artikel over Harman, “was iedereen ervan overtuigd dat - om naar muziek te kunnen luisteren via de radio - een tuner voor het opvangen vande radiosignalen, een voorversterker, een vermogensversterker en luidsprekers nodig waren.” Harman en Kardon combineerden al die onderdelen in één gemakkelijk te gebruiken toestel dat ze een “ontvanger” noemden.
De ontvanger met als modelnaam Festival D1000, ingebouwd in een mooie kast, zodat hij meer weg had van een stijlvol meubel dan van een ingewikkeld elektronisch toestel, werd een enorm succes. Hij was vooral populair bij het jonge luisterpubliek. “Op de universiteitscampussen groeide een generatie op die gek was op muziek, en deze jongeren luisterden het liefst naar muziek op hun kamer die door onze apparatuur werd weergegeven”, zegt Harman in zijn autobiografie.
In 1956, was het startkapitaal van 10.000 dollar van Harman en Kardon in waarde gestegen tot 600.000 dollar en Kardon wilde van zijn pensioen gaan genieten. Harman kocht Kardon’s aandeel in het bedrijf en zette het voort.
Twee jaar later kwam Harman Kardon met de Festival TA 230 op de markt, de eerste stereo-ontvanger ter wereld. Het HiFi-geluid, dat de luisteraar rondom zich heen en niet meer alleen van voren hoorde, was eindelijk beschikbaar voor het grote publiek. En het grote publiek was er dol op.
Groeistuipen
Harman Kardon bleef populaire producten maken. In de late jaren 1950 verwerkte Harman Kardon in de Citation versterkerlijn en andere componenten bijvoorbeeld een aantal van de technologisch meest geavanceerde snufjes die er op de markt voor consumentenaudio te krijgen waren. (Tegenwoordig zijn deze Citation versterkers ware collector’s items geworden).
In het begin van de jaren 1960 waande Harman zich een gelukkig mens want Harman Kardon ging in vol vertrouwen een fusie aan met kabeltelevisiemaatschappij Jerrold Corporation. Maar dat geluk bleek van korte duur.
Harman vond dat de baas van Jerrold, Milton Shapp, zich te veel bemoeide met zijn eigen werk en na een aantal stevige discussies kocht Shapp Harman uit. Harman had nu wel een enorm kapitaal, maar hij was ook afgesneden van het bedrijf dat hij eigenhandig opgebouwd had. En, wat veel erger was, deze altijd productieve man zat plotseling zonder werk.
Harman mocht dan wel aangeslagen zijn, maar uitgeschakeld was hij allerminst... Hij investeerde een deel van het geld dat hij met de eerdere buyout had verdiend in een klein concern, de Jervis Corporation, nam het over en gebruikte de financiële kracht ervan om Harman Kardon terug te kopen. Hij kocht nog meer audiomerken, zoals het prestigieuze JBL, en gaf de groep bedrijven uiteindelijk een nieuwe naam: Harman International Industries, Incorporated.
Harman Kardon bleef ondertussen op zoek naar nieuwe technologieën. Eind jaren 1960 ging het bedrijf een samenwerking aan met een jonge, high-tech firma met frisse, vernieuwende ideeën over het terugdringen van audio-ruis. De naam van dit bedrijf was Dolby Laboratories. Sindsdien zijn de producten van Harman Kardon nog altijd uitgerust met Dolby technologie.
Ook in de jaren 1970 bleef Harman Kardon groeien en werd steeds winstgevender. Harman schreef het succes van Harman Kardon en zijn andere bedrijven toe aan een nieuwe management stijl. In plaats van simpel opdrachten te geven, zoals de meeste directies van andere bedrijven deden, moedigde Harman zijn managers aan (zoals hij in 1988 uitlegde in het tijdschrift “Music Trades”) “om juist de mensen die het werk doen te respecteren, om ze te zien als een voorname, nog niet aangeboorde bron.” Zo was hij er bijvoorbeeld van overtuigd dat de productiemedewerkers die de versterkers en luidsprekers assembleerden, slimme en praktische ideeën konden leveren over manieren om het fabricageproces te verbeteren.
Harmans aanpak had kennelijk succes. In het midden van de jaren 1970 was Harman Kardon marktleider op het gebied van consumentenaudio in de Verenigde Staten.
Tot ziens en hallo
In 1976 werd Jimmy Carter – de door Sidney Harman gesteunde kandidaat – President van de Verenigde Staten. Op zijn beurt vroeg hij Harman om lid te worden van zijn regering als Staatssecretaris voor Economische Zaken.
Om lid te kunnen worden van de regering moest Harman wel alle functies en zakelijke belangen opgeven die een belangenconflict zouden kunnen creëren. Hij verkocht zijn bedrijf dus voor de tweede keer. De koper was Beatrice Foods, een groot concern dat naast voedingsmiddelen veel andere producten voerde. De verkoopprijs bedroeg ongeveer 100 miljoen dollar.
De bedrijfsleiding van Beatrice bleek echter niet goed te weten hoe een audio-bedrijf geleid moest worden. Sidney Harman zag zijn ‘geesteskind’ snel achteruitgaan en was daar bepaald niet gelukkig mee. In 1980 had Harman International bijna 40 percent van zijn waarde verloren.
Toen de regering Carter op zijn einde liep was Sidney Harman al opgestapt en en was erop gebrand om zijn vroegere bedrijf terug te kopen. Uiteindelijk kocht hij Harman International terug van Beatrice voor 55 miljoen dollar.
Maar daarmee had hij Harman Kardon niet in handen, want eind jaren 1970 had Beatrice dat bedrijf verkocht aan een Japanse firma.
Het zou Harman vijf jaar kosten voordat hij Harman Kardon weer onder de vlag van Harman International kon brengen. In 1985 kon hij eindelijk Harman Kardon terugkopen en was het vlaggenschip weer in zijn handen.
De wederopstanding
De terugkeer onder de vleugels van Harman maakte van Harman Kardon niet meteen weer tot een bloeiende succesformule. In de jaren 1990 kwam Harman Kardon in de problemen. Het bedrijf maakte nog altijd uitstekende producten, maar was niet meer de toonaangevend op het gebied van nieuwe technologieën. In de wereld van audio ging het niet meer over hifi en stereo, maar over CD's, MP3, DAT en andere techno-termen.
Harman ging samen met zijn managers en ingenieurs in de aanval. Zo presenteerde Harman Kardon bijvoorbeeld in 1999 de CDR 2, de eerste CD geluidsrecorder ter wereld met 4x dub speed, waardoor muziekliefhebbers snel en zonder kwaliteitsverlies meer geluiden muzieknummers konden opslaan . In dat kwam het bedrijf ook met de SoundSticks® computerluidsprekers, een co-productie van wetenschap en beeldhouwkunst die zo mooi was, dat het New Yorkse Museum of Modern Art deze luidsprekers opnam in zijn design collectie. In 2000 werkte Harman Kardon samen met Microsoft om een high-tech afstandsbediening voor computers te ontwerpen. Het jaar daarop volgde een andere geavanceerde afstandsbediening: met de geoctrooieerde EzSet™ afstandsbediening van Harman Kardon konden eigenaars van multikanaal geluidssystemen hun luidsprekers automatisch kalibreren om een geweldige surround sound te krijgen.
Er volgden nog diverse andere uitvindingen en in 2003, op haar 50ste verjaardag, was Harman Kardon weer een sterk bedrijf geworden.
De fakkel wordt doorgegeven
Sidney Harman bleef leiding geven aan Harman Kardon en zijn andere bedrijven. Maar hij besefte ook dat hij niet oneindig kon doorgaan. In mei 2007, rond zijn 88ste verjaardag, nam hij Dinesh Paliwal in dienst als de Chief Executive Officer van Harman International.
Voor hij naar Harman kwam, was Paliwal - een ingenieur met diploma's van het Indian Institute of Technology en de Miami University of Ohio op zak -, bestuursvoorzitter van ABB Ltd, wereldwijd marktleider op het gebied van energie- en automatiseringstechnologie. Nadat hij een jaar bij Harman International in dienst was, volgde hij Sidney Harman op als CEO.
Alle medewerkers van Harman Kardon hebben door de jaren heen alle veranderingen met belangstelling gevolgd, maar deze konden hen niet afleiden van hun belangrijkste zorg: het ontwikkelen en produceren van schitterende audio-producten
In 2007 kende het Chicago Athenaeum: Museum of Architecture and Design zijn ‘Good Design™’ award toe aan het DMC 100 digitale media center van Harman Kardon. En in 2008 kende het prestigieuze tijdschrift Electronic House de ‘Product of the Year’ onderscheiding toe aan de AVR 354 audio/video-ontvanger van Harman Kardon.
En hoe zal de toekomst er voor Harman Kardon uitzien? Meer van hetzelfde, en als dat misschien een beetje conservatief klinkt, vergeet dan niet dat ’meer van hetzelfde’ bij Harman Kardon staat voor meer innovatie, meer aandacht voor de wensen van de klant en meer schitterende geluidsapparatuur betekent. Dat zijn tenslotte de principes waarop Sidney Harman zijn bedrijf gebaseerd heeft. En het zijn dezelfde principes die vandaag onze basis vormen voor morgen.